Wereldbevolkingsaangroei.
( Voordat je dit gaat lezen.....
Leg eerst even al je vooroordelen opzij,
je politieke meningen, je culturele aangroei, je godsdienstige overtuigingen,
zet ze allemaal eerst opzij, en lees het onderstaande onbevooroordeeld,
met de geest open voor totnutoe onbewandelde denkpaden,
en kom zelf tot een eigen konklusie, los van wat je vooroordelen dachten,
maar gebaseerd op je eigen denkmogelijkheden en afgeleid van wat je hieronder zal lezen. )



Ieder weldenkend en bewust levend mens beseft
dat er tevéél mensen op deze aarde zijn
en dat het meer dan dringend is om via
een efficiënte menselijke en menswaardige ingreep
hun aantal te beperken.

Op dit moment lopen er op aarde mensen rond
Sinds je op deze pagina bent, zijn er mensen bijgekomen
Er is, natuurlijk, géén nauwkeurig getal van de wereldbevolking! Niemand is er voortdurend mee bezig alle geboorten en sterfgevallen te noteren. Niettemin is het mogelijk een vrij nauwkeurige schatting te maken op basis van de gegevens van alle landen. Het getal hierboven is dus een schatting. Alhoewel de wereldbevolking constant aangroeit, is de snelheid waarmee dit gebeurt aan 't afzwakken. Deze vertraging hangt af van verschillende faktoren, die onder andere in deze website ook ter spraken komen. Alleszins is de formule achter het getal dat je hierboven ziet, zo gekozen dat er gerekend wordt op ca. 9 miljard mensen die er in 2050 zullen op aarde rondlopen.






Probleemstelling.

misschien lees je eerst even dit


De wereldbevolkingsaangroei gaat te snel. Afremmen en inkrimpen is de boodschap.

Men schat dat de wereldbevolking rond 1500 op ca 450 miljoen mensen lag. Sindsdien is ze quasi exponentieel gegroeid: rond 1800 stond de teller op 1 miljard, in 1960 een verdriedubbeling naar 3 miljard, in 2000 - op amper 40 jaar tijd - alweer een verdubbeling tot 6 miljard en rond 2060 zal moeiteloos de kaap van de magische 10 miljard gerond worden ( zie grafiek ).

Vooral in de westerse landen ( zie bemerking ) zijn de gevolgen van de overbevolking nefast. Milieuvervuiling bedreigt de voedselketen en de gezondheid.
Er is groeiende onrust onder de mensen die met té veel té dicht op elkaar wonen ( zie spreidingskaart ). Het versnelde levensritme met bovendien een drang naar overal en altijd te groeien zorgt voor een niet af te remmen consumptiegedrag. Hieruit is een niet te stillen honger naar grondstoffen ontstaan die ze veelal uit armere gebieden moeten gaan halen. Het mondiale evenwicht wordt er helemaal door verstoord.


Vele ontwikkelingslanden ( zie bemerking ) kreunen onder armoede en ziekten, voornamelijk eveneens door overbevolking veroorzaakt. Tot overmaat van ramp willen mensen uit de armere, uit de zgn. 'onderontwikkelde' landen - 3/4 de van de wereldbevolking, ook hun rechtmatig stuk van de koek.

Ze springen, waar het kan, mee op de kar van de modernisering en doen stilaan alle schamele pogingen van de schaarse westerlingen die begrepen hebben dat er moet afgeremd worden, teniet door imiterend consumptiegedrag. Verder willen diegenen die in eigen land wegens economische en/of politieke problemen de boot daar dreigen te missen, naar de westerse landen emigreren om daar dan toch een stukje van het paradijs te vinden.

Helaas! Ze maken een inschattingsfout: in die westerse landen is ondertussen in de overvolle steden een botsing van culturen aan de gang, het is een wereld van kleinmenselijke rassen- en godsdienstenhaat, onverdraagzaamheid. Hieruit volgen vijandigheid, afgunst en groeiende criminaliteit, onveilige steden, angstpsychose en een nieuwe armoedeval.


Uiteraard houdt dat alles de geesten van de politici erg bezig, zowel lokaal als mondiaal. De ene maatregel volgt trouwens op de andere, variërend van pamperbeleid tot nultolerantie. Maar positieve resultaten worden er tot hiertoe door die politieke maatregelen weinig of zelfs helemaal niet, alleszins onvoldoende geboekt ( zie het relaas op een vraag bij CAP ).

In schril contrast met de politieke wereld slagen wetenschap en geneeskunde er wel in om via eveneens enorme inspanningen en kosten van diepgaand onderzoek en hard werken, steeds meer oplossingen voor ziekten en medische problemen te vinden. En ieder weldenkend mens vindt dat uiteraard prima, en maakt daar geen randbemerkingen bij omdat hij niet ziet wat daarvan de echte gevolgen zijn ( zie bemerkingen ).

Inderdaad, alle pogingen om de levenskansen ( zie levensverwachtingen ) van iedereen te verbeteren, resulteren overduidelijk in een nog groter aantal mensen, dat langer leeft, en die dus bovenop de natuurlijke aangroei van de wereldbevolking komen. De natuurlijke sterfte wordt afgeremd, en een onnatuurlijke, nog sterkere aangroei is het resultaat. Elk nieuw leven is toch een geschenk, zo redeneert men. De werkelijkheid is wel enigszins anders.


De vraag die zich hier stelt is: waarom worden de zo duidelijke konsekwenties van het wetenschappelijk onderzoek zo weinig door de politiek geïmplementeerd?



Is het verstandig deze sterke aangroei
te blijven ondersteunen en stimuleren?
Wordt het niet de hoogste tijd
om een andere richting in te staan?




De visie van de Wereldleiders.


In het jaar 2000 hebben de wereldleiders op een topbijeenkomst, gesteund door de Verenigde Naties, afspraken gemaakt voor een betere wereld.

Ze stelden een programma op dat hun doelstellingen bevat om de wereldproblemen af te zwakken. Helaas hebben ze geen rekening gehouden met het belangrijkste en hierboven al aangehaalde probleem, de te snelle wereldbevolkingsaangroei.

De 8 punten van hun zgn. millenniumdoelstellingen, die dus een belofte zijn van alle Leden van de Verenigde Naties, om tegen 2015 die doelstellingen te halen, zijn als volgt:





1. De grootste armoede en honger bannen.

2. Basisonderwijs voor alle jongens en meisjes.

3. Gelijke rechten voor mannen en vrouwen.

4. Kindersterfte terugdringen.

5. Gezondheid van de moeders verbeteren.

6. De strijd tegen ziekten opdrijven.

7. Verduurzamen van het milieu.

8. Mondiaal partnerschap voor ontwikkeling.




Deze 8 punten konden inderdaad nog géén rekening houden met wat bijvoorbeeld onlangs en onverwacht gebeurde, namelijk de economisch-monetaire crisis, waar we nu midden in zitten. En door haar nog verderdurend karakter worden gewoon het grootste deel van deze doelstellingen achteruit geduwd en tegen 2015 onhaalbaar gemaakt.

Maar veel erger nog, er is zelfs geen rekening gehouden met wat wél te voorzien was, namelijk de veel te snelle aangroei van de wereldbevolking.

In feite werken, zoals hoger al gezegd, een aantal van hun doelstellingen de bevolkingsgroei nog in de hand. Inderdaad, alle pogingen om de levenskansen van iedereen te verbeteren resulteren overduidelijk in een groter aantal mensen, dat langer leeft, en die dus bovenop de natuurlijke aangroei van de wereldbevolking komen.

Met het bestrijden van de armoede is er een nieuw probleem dat zich aankondigt.

Hoe kunnen we dit oplossen?






Er is één potentiële allesomvattende oplossing voorhanden.

Glashelder en duidelijk in zijn eenvoud, met méér zekerheid tot succes en niet door énige crisis af te zwakken of tegen te houden! Deze oplossing is misschien niet zo evident, zelfs wat moeilijk te verkopen. En ze levert resultaten die misschien pas echt na enige tijd duidelijk zichtbaar zullen zijn, zoals dat voor vele grote wereldproblemen het geval is. Bovendien zal dat alles tijd vragen, veel discussie, en een grondige mentaliteitswijziging omdat de impact op de mens zelf niet min is.



Maar het kan!
Het is een kwestie van overtuiging!





Het principe.


Het beginsel van de oplossing en de redenering die daarbij gehanteerd wordt, zijn vrij eenvoudig:


- minder mensen resulteren in
- minder behoeften, waardoor
- minder moet geproduceerd worden, wat op zijn beurt
- minder transport en
- minder energie vergt, en
- minder vervuiling oplevert door
- minder grondstoffenverwerking, hieruit volgt
- minder uitputting van de natuurlijke reserves, en uiteindelijk
- verbetert er ons leefmilieu mee, en
- verbetert het leven van de mensen, van de hele samenleving.



Doen we daar wat aan, dan kunnen alle mensen en de andere levende wezens hiervan dus genieten. Doen we er niets aan, dan wordt al wat hierboven in 't groen staat gewoon omgekeerd…. Is dat wat we willen?


Is zo'n ommezwaai een utopie?


Welnee, dit hoeft helemaal geen utopie te zijn, als men er wil aan beginnen. Werken aan een wereld zoals we die zelf willen.

Want...
Het is wel de énige allesoplossende manier om dat wat al een hele tijd fout aan het gaan is af te remmen. Het is de hoogste tijd om het roer om te gooien en er voor te zorgen dat we met minder worden, om de druk op de aarde weg te nemen.



Het gaat hier dus niet om de aarde, meen ik met zekerheid te kunnen zeggen, het gaat hier om onze kinderen en kleinkinderen, die wij, de generaties van, zeg maar van na de oorlog, recht in een vijandige omgeving sturen. Maar de aarde zelf lijdt daar helemaal niet onder, of nauwelijks, die herstelt zichzelf wel, altijd opnieuw, die kan dat wel aan.




Die ommezwaai
is gewoon een "must"!.









Hoe kunnen we dit
stap voor stap realiseren?




Stap 1: het komen tot samenwerking.



Uiteraard is deze problematiek grensoverschrijdend. Dus, de énige manier om een oplossing te zoeken is het vormen van een breed front, globaal dus!
Het komt erop aan zo snel mogelijk tot een consensus te komen tussen alle landen. Dat moet liefst gebeuren zonder al te veel toegevingen te doen aan de voortschrijdende, door industrie en commercie, door wetenschap en globalisatie gedreven vooruitgang.

Slechts één uitdaging staat te wachten! Ergens moet iemand ermee beginnen! Wie durft het aan?


Eensgezinde samenwerking! … Laat dat hier dé slagzin zijn!



Stap 2: het opstellen van een strategie.


In samenspraak met alle betrokkenen moet - niet eenvoudig, vooral omdat de materie urgent is en de tijdbom van de bevolkingsaangroei tikt - dringend een strategie bepaald worden om snel te kunnen handelen. Dus geen plan dat pas kan ingezet worden op lange termijn, ook niet op middellange, maar op extra korte termijn, waarbij geen land of bevolkingsgroep mag uitgesloten worden. Iedereen, vanaf de start, zou ervan moeten doordrongen en ermee begaan zijn.


Dit plan zal zeker onder vuur komen, de storm van protest die zal ontstaan, zal niet te onderschatten zijn, veel ethische en morele bezwaren zullen te berde gebracht worden.

Daarom moet onder leiding en toezicht van, met goedkeuring, ondersteuning en met richtlijnen van een wereldwijd overkoepelende organisatie/vereniging, zoals bij voorbeeld de Verenigde Naties, de haalbaarheid gemaximaliseerd en gegarandeerd worden en naar buiten gebracht worden. Indien het de bevoegdheid van de VN te buiten gaat, heeft deze organisatie vanuit haar functie, net zoals ze deed in 2000 voor de top van de wereldleiders en hun plan, toch nog de mogelijkheid alle landen er over te adviseren. De VN kan hen er in ieder geval op aanspreken en ze ondersteunen, kortom, de promotie voor het terugschroeven van de wereldbevolking te voeren.


Stap 3: het uitwerken van een eenvoudig plan, een nieuwe visie op mens en maatschappij.


Slechts één onderdeel, een algemene herscholing naar een nieuwe visie.

Ieder 'nieuwgeboren mens', en ook de ganse huidige wereldbevolking, moeten zo snel mogelijk met de idee vertrouwd gemaakt worden dat de huidige samenleving te snel groeit en te ver gegaan is. De nieuwe samenleving, waarvan die nieuwgeboren jonge mensen zullen deel uitmaken, moet de zaken anders aanpakken wil ze de toenemende chaos van vervuiling, opwarming, materieel verstoord evenwicht, schermutselingen en oorlog, maar ook en vooral de wereldbevolkingsaangroei een halt toeroepen.
En wij, de mensen van huidige samenleving, moeten hen met onze opgedane ervaring op naar die nieuwe visie daadwerkelijk helpen.


Stap 4: het zoeken naar een goede uitvalsbasis, de school.


Beginnen kan dus op het gemakkelijkste en meest evidente terrein: de school.

De hele schoolloopbaan lang, van kleuterschool tot universiteit, moet een lessenpakket 'samenlevingsleer' als een rode draad doorheen de hele studieperiode lopen. Dit vak moet het respect van een hoofdvak genieten.
Geen indoctrinatie, maar gewoon met open ogen naar de wereld en de toekomst kijken. Voor de kleintjes begint het als een spel, voor de ouderen wordt het stilaan een nieuwe levensinstelling.

De kern van dit lessenpakket moet als grondbeginsel duidelijk maken dat je als ouder van slechts één kind, aan dat éne kind een betere toekomst kan geven, dan wanneer je meerdere kinderen hebt. Je kunt één kind gemakkelijker en zekerder de nodige kansen geven voor een goede toekomst.
Naast dit beginsel ( <-- als je 10 minuutjes tijd kan besteden, bekijk en beluister dan eerst even de uitleg van Hans Rosling ) moeten ook andere onderdelen aan het pakket kunnen toegevoegd en becommentarieerd worden.

Op het einde van zijn studieperiode moet ieder mens beseffen en geargumenteerd kunnen verdedigen dat het noodzakelijk is dat de wereldbevolkingaangroei moet teruggeschroefd worden.



Stap 5: het plan op humane wijze in de praktijk uitvoeren.


Dat plan betekent niet dat ouders maar één kind mogen hebben, géén éénkindpolitiek. Sommigen hebben mogelijk geen kinderen, anderen hebben er enkelen, en dit houdt de zaak in evenwicht. Niets mag rigide overkomen, het respect voor de mens en zijn individuele vrijheid moet centraal blijven. Mensen mogen zich niet verplicht voelen van zich te 'moeten' houden aan iets wat door de overheid zou opgelegd worden, zeker niet in iets wat hen raakt in hun diepste mens-zijn. Ieder moet, op basis van zijn eigen overtuiging, kunnen beslissen voor zichzelf of hij meedoet of niet. De rede alleen moet de weg wijzen voor zowel diegenen die het verkondigen, als diegenen die eraan deelnemen.

Daarom moet zorgvuldig nagegaan worden hoe alles verpakt en uitgelegd wordt. Botsingen met religieuze en culturele standpunten zullen soms onvermijdelijk zijn. Hierop moet met de nodige tact geanticipeerd kunnen worden.

De combinatie van de vrijwillig in toom gehouden geboortes samen met de verlengde levenskansen van ieder mens moeten voor een permanent verbeterde levenskwaliteit zorgen in een nieuw quasi natuurlijk evenwicht tussen de bevolking en zijn milieu.

Aanvankelijk zal dat geleidelijk gaan resulteren in een dalend totaal aan mensen, en dit moet aangehouden blijven zolang en tot het vooropgesteld gunstig aantal aardbewoners bereikt wordt.

Kortom, er moet wereldwijd een nieuw geheel van morele principes ontstaan, die stellen dat je als ouder aan één kind een betere toekomst kan geven dan aan meerdere kinderen; dat je aan dat éne kind meer kan geven dan aan meerderen.


Praktisch.


Hoe dit in een eerlijke en vertrouwensvolle relatie te gieten, is werk voor een nieuwsoortige wereldovereenkomst, een nieuwe wereldorde, waarbij liefst iedereen zich in een win-win situatie kan terugvinden. Gans deze problematiek moet uitgelegd worden, en er moet gestimuleerd worden tot een nieuwe en eerlijke aanpak.







Praktische aanpak.


- Een team van neutrale deskundigen kan het lessenpakket zeker opstellen en uitbreiden tot een voor 'wereldscholen' aanvaardbaar geheel. Dit vak kan de basis leggen voor een ethisch verantwoorde levenshouding in een ongetwijfeld blijvend tumultueuze wereld.

- Voor wie niet meer op de schoolbanken zit, moet de inhoud van dit lessenpakket als brochure, boek, documentaire, internetpakket ter beschikking zijn, vooral dan tijdens de overgangsperiode die toch wel enkele generaties zal duren.





Besluit.



Dit vraagt de enorme politieke moed om een aantal dingen te herbekijken. Onder impuls van de politiek moeten al gedane beslissingen opnieuw geëvalueerd kunnen worden en eventueel omgekeerd worden. Er moet kunnen afgestapt worden van het grote gelijk, en kleine dagdagelijkse problemen moeten opnieuw kunnen bezien worden in het kader van een groter geheel.

Hoe dit alles op een eerlijke en vertrouwensvolle manier aanreiken? Het zal de enorme moed vragen om een aantal evidenties te herbekijken. Onder impuls van de politiek moeten sommige vroeger gemaakte beslissingen opnieuw geëvalueerd en eventueel omgekeerd kunnen worden. Er moet afgestapt van het grote gelijk, de kleine dagdagelijkse problemen moeten herbekeken in het kader van een groter geheel.
Het zal een nieuwsoortige wereldovereenkomst worden waarbij liefst iedereen zich in een win-win situatie kan terugvinden.


Laten we nog even benadrukken dat alle hoger vernoemde punten door bevoegde instanties verder moeten uitgewerkt worden, dat ze minstens en ononderbroken een tweetal generaties lang in het onderwijs ingebed moeten blijven. Dat is nodig, omdat ten eerste een nieuwe ethiek tijd vraagt om ingeburgerd te geraken, en ten tweede vraagt het ook tijd om een aantal instellingen en praktische gewoonten in de samenleving aan te passen.

Het geheel moet minstens blijven tot alle naast elkaar en op hetzelfde tijdstip levende twee tot drie, zelfs vier generaties doordrongen zijn van de nieuwe ethiek. Controle op het intact blijven van het ideeëngoed en opvolging van het in de praktijk brengen van het plan is noodzakelijk.


En hopelijk slaagt deze ietwat revolutionaire visie erin, ondanks de inspanningen die ze zal vragen, om als nieuwe wereldethiek ingeburgerd en aanvaard te worden.





Jozef Van Ingelgem
1 maart 2009
Kijk voor verwijzingen naar aanverwante onderwerpen
Klik hier voor een printvriendelijke versie


persberichten
Je luisterde naar Canon for three violins & cello in D Major van Johann Pachelbel